Η πρόταση συγκροτείται ως ένα ενιαίο πρισματικό σύνολο που συστεγάζει το θερμοκήπιο και τη σάουνα. Δύο επιμήκη ορθογώνια πρίσματα, σε ελαφρά στροφή μεταξύ τους, συνδέονται μέσω ενός ενδιάμεσου τριγωνικού όγκου, συγκροτώντας μια δυναμική γεωμετρία που αντλεί την έμπνευσή της από το ηφαιστειακό τοπίο: σχηματισμούς λάβας, κρυσταλλικές δομές και γεωλογικές θραύσεις. Το κτίριο επιχειρεί να μεταγράψει αυτή τη φυσική δραματικότητα σε αρχιτεκτονική εμπειρία, μέσα από αντιθετικά δίπολα: θερμό / ψυχρό, φωτεινό / σκοτεινό, συμπαγές / διάφανο, εσωστρέφεια / εξωστρέφεια, σκληρότητα / διαύγεια, που ενεργοποιούν μια πολυαισθητηριακή αντίληψη του χώρου και του τοπίου. Αφετηρία της σύνθεσης αποτελούν τρεις υλικές αναφορές — βασάλτης, σμαράγδι, κεχριμπάρι — οι οποίες λειτουργούν ως μορφολογικές, αισθητικές κατευθύνσεις, καθώς και ως αρχές οργάνωσης του χώρου, της ατμόσφαιρας και της εμπειρίας. Το σμαράγδι συνδέεται με το θερμοκήπιο εισάγοντας την έννοια της διαφάνειας, της διάθλασης και της ζωής, οργανώνει, διαχέει και μετασχηματίζει το φως, δημιουργώντας ένα περιβάλλον ρευστό, μεταβαλλόμενο και εξωστρεφές, σε διαρκή διάλογο με το φυσικό τοπίο. Το κεχριμπάρι συνδέεται με τη σάουνα, όπου με τη θερμή, ημιδιαφανή του ποιότητα, φιλτράρει το φως και τον χρόνο, ενσωματώνοντας την έννοια της μνήμης και της μετάβασης. Η σύνθεση οργανώνεται ως μια κυκλική χωρική ακολουθία, ενσωματώνοντας επαναλαμβανόμενες τελετουργίες που σχετίζονται με τη διαδικασία της σάουνας. Η κίνηση δεν είναι απλώς λειτουργική, αλλά χορογραφημένη: το ίδιο το κτίριο καθοδηγεί τον χρήστη μέσα από διαδοχικές μεταβάσεις επιπέδων, θερμοκρασίας, φωτός, χρωμάτων και υλικοτήτων, συγκροτώντας μια κινηματογραφική εμπειρία, όπου το τοπίο συμμετέχει ενεργά και βιώνεται σε πολλαπλά επίπεδα. Η χωροθέτηση του νέου όγκου πραγματοποιείται αξονικά ως προς την υφιστάμενη κατοικία, την οποία «αγκαλιάζει» με τις δύο πτέρυγές του.