Οι σουίτες ενσωματώνονται στο τοπίο με σκληρό σκούρο κέλυφος σαν βράχοι ανάμεσα σε πυκνή βλάστηση, αλλά με ζεστό εσωτερικό χώρο που αγκαλιάζει τον χρήστη. Συγκροτούνται ως καθαρά, υπερυψωμένα πρισματικά κελύφη που ανοίγονται προς το τοπίο. Η αρχιτεκτονική τους συγκροτείται με στόχο να συνομιλούν με το τοπίο αντί να επιβάλλονται μέσα μια άμεση και βιωματική σχέση. Κύριος στόχος αποτελεί η επέκταση της κατοίκησης στο τοπίο, ενοποιώντας εσωτερικούς και εξωτερικούς χώρους σε ένα ενιαίο χωρικό σύστημα. Δύο συμπαγείς πλευρές προσδίδουν ιδιωτικότητα, ενώ δύο διαφανείς πλευρές εξαϋλώνουν τα όρια. Μια ευέλικτη, ανοιχτή κάτοψη, οργανωνεται γύρω από τον βασικό άξονα της θέας, και εκτονώνεται προς το εξωτερικό μέσω ενός μεγάλου γωνιακού πτυχωτού κουφώματος πλήρους ανοίγματος. Γωνίες, συνενώσεις και ακμές στο χώρο εξαϋλώνονται με καμπύλα τεμάχια ποικίλων ακτινών, παρομοιάζοντας μια ζεστή χωρική αγκαλιά. Χαράξεις στην οροφή εξελίσσονται σε καμπύλες που συνεχίζουν στις κατακόρυφες επιφάνειες, οριοθετώντας διακριτικά τις λειτουργικές ζώνες μέσω κρυφού φωτισμού και ενισχύοντας τη χωρική συνέχεια και ρευστότητα. Η επίπλωση αναδύεται ως ένα συνεχές σύστημα καμπύλων μορφών, όπου λειτουργία και χώρος συνυφαίνονται.