Ο σχεδιασμός αντλεί έμπνευση από επιλεγμένα στοιχεία της ιστορίας και της πολιτιστικής ταυτότητας της Σάμου, μεταφράζοντάς τα σε μια σύγχρονη αρχιτεκτονική γλώσσα. Η γεωμετρία του Πυθαγόρα υποδηλώνεται μέσα από τις χαράξεις και τη γεωμετρική καθαρότητα των όγκων, όπου η συνάντηση αμβλειών, οξειών και κατακόρυφων γωνιών συγκροτεί μια σύνθεση που παραπέμπει σε τριγωνισμούς και μαθηματική τάξη. Το Ευπαλίνειο Όρυγμα αποτελεί την κύρια χωρική αναφορά της εισόδου στο συγκρότημα. Δύο καμπύλες χειρονομίες οδηγούν τον επισκέπτη σε μια εσωστρεφή διαδρομή, η οποία ορίζεται από υψηλά πλευρικά τοιχία και μια επιμήκη κλίμακα καθόδου προς την πρώτη πλατφόρμα. Η πορεία καταλήγει σε έναν διαφώτιστο χώρο υποδοχής, όπου οι ροϊκές καμπυλώσεις της οροφής οδηγούν ομαλά στον υπαίθριο χώρο του εστιατορίου και στην πισίνα.

Η έντονη κλίση του εδάφους οδηγεί στη διαμόρφωση του συγκροτήματος σε διαδοχικές πλατφόρμες και τρεις διακριτές χωρικές ενότητες, όλες με ανεμπόδιστη θέα προς τον κόλπο του Κέδρου. Η βασική δομή του συγκροτήματος οργανώνεται ως μια γραμμική «ραχοκοκαλιά» από υπόσκαφες και υπέργειες κατασκευές που διαπερνούν και ενσωματώνονται στο τοπίο. Στο δυτικό όριο καμπυλώνει ακολουθώντας τη γεωμορφολογία του υφιστάμενου ρέματος, ενώ σταδιακά ανοίγεται και στρέφεται προς τη θέα. Η καθοδική πορεία συνεχίζεται μέσω διαδοχικών κλιμάκων, από τα πλατύσκαλα των οποίων αναπτύσσονται οι άξονες πρόσβασης στα δωμάτια.

Στο ανώτερο επίπεδο, σε άμεση σύνδεση με τον δρόμο, οργανώνονται η είσοδος, ο χώρος υποδοχής και αναμονής, η διοίκηση, το εστιατόριο και η πισίνα υπερχείλισης. Στο κεντρικό τμήμα του οικοπέδου αναπτύσσονται τα δωμάτια ως συμπαγείς πέτρινοι όγκοι, με ημιυπαίθριους χώρους που συνδυάζουν ξύλινα στοιχεία, παρτέρια και γυάλινα στηθαία. Η διαδρομή ολοκληρώνεται σε ένα ανοιχτό διαμπερές πλάτωμα, όπου αναπτύσσεται η κοινόχρηστη πισίνα ως η κορύφωση της αρχιτεκτονικής αφήγησης.