Στην είσοδο της Δ. Αρεοπαγίτου προσεγγίζεται η έννοια του λαβυρίνθου ως ικανό εργαλείο μετεώρισης μέσω του αποπροσανατολισμού. Δημιουργείται ένα χωρικό σύστημα που επαναπροσδιορίζει τις υπάρχουσες μεταβάσεις, συσχετίσεις και δυναμικές που ορίζουν τις κατευθύνσεις των σωμάτων και των βλεμμάτων. Εντός του υπάρχοντος δικτύου δέντρων δημιουργούνται χωρικές συνάψεις και αρθρώσεις που λαμβάνουν χώρα ποικίλες δράσεις, όπως καλλιτεχνικές παραστάσεις, εμπορικές. Η δομή του χώρου εκκινεί από τον κάναβο, ο οποίος μετασχηματίζεται μέσω της τριγωνοποίησης μιμούμενος το δίκτυο των δέντρων σε μια δυναμική προσαρμοστική μορφή που μεταβάλλεται με τις αλλαγές της θερμοκρασίας και του ηλιακού φωτός. Παράγεται ένα λαβυρινθώδες σύστημα επαναπροσδιορισμού του πεδίου μέσω ιδιαίτερων συνθηκών διάσχισης, που αποτελείται από διακριτά μέρη: σκελετός, δέρμα, άρθρωση. Διαμορφώνονται 2 διαδρομές σε διαφορετικά υψόμετρα, γύρω και πάνω από χωρικούς θύλακες δράσεων. Στο επίπεδο ισογείου, ένα επιμήκες πολυμορφικό πρίσμα λειτουργεί ως περίπτερο και υποδέχεται εμπορικές και κοινωνικές δράσεις. Ταυτόχρονα, υποστηρίζει τη διαδρομή που διαμορφώνεται στο δώμα του και τις στεγασμένες τριγωνικές επιφάνειες εκατέρωθεν. Μια ράμπα εκκινεί από το επίπεδο της εισόδου υψώνεται για να διαμορφώσει ζωτικούς χώρους στάσης στο κάτω μέρος και να προσφέρει θέα προς τον πεζόδρομο και τον αρχαιολογικό χώρο και καταλήγει σε ένα υπαίθριο αμφιθέατρο.

Pavilion στη Διονυσίου Αρεοπαγήτου